کنارم باش تا هستم/ واسم آرامش محضی

کنارم باش تا باشم / یه دنیا عشق می ارزی

کنار تو یه حسیّه / که مثه آب و آتیشه

واسه هر لحظه از عمرم / یه عمر تازه در پیشه

توو روزایی که غمگینم / تنت سرشار آغوشه

غمم کم میشه وقتی که / تنت رُ داره میپوشه

کنارت تازه می فهمم / به دنیا اعتباری نیس

کنارت زخم نامردی / به قلبم دیگه کاری نیس

همین جا جای من امنه / همین جایی که تو هستی

توو فالت اینُ می خونم / که با خوشبختی هم دستی

کنارم باش تا هستم / کنارم باش تا باشم

نمیشه اینُ می دونم / که توو قلب کسی جا شم.

بندرعباس-خیابان آیت الله غفاری-فرهنگسرای طوبی-انجمن ترانه- کد و صندوق پستی-14581-79149

E.mail: anjomantarane@yahoo.com

شيشه‌ها رُ پاك مي‌كني با سنگ/ گرد و خاكات فرو مي‌ريزه

يه جُرم  ِ مادرزاد باهاته/ هميشه واست گردن آويزه

همون وقتي كه پدرت مي‌بُرٌه/ از تهِ زندگي‌ش نافت رُ

پا به پاي سگ دو زدن‌هاش/ مي‌كَنه از عشق قافت رُ

عشق ناتمومتُ با سيفون/ توو گلوي نفرتت مي‌ريزي

عُق بزن تموم عشق‌تُ بعد/ خط بزن زندگي‌تُ با تيزي

از سقط، زندگي‌ت به جا مونده/ هر جا كه ديديش خِفت‌ش كن

گلوت كه گيره پيش مرگ/ رويِ بند دار سفت‌ش كن

من، كفن، خاك، نكيري كه/ منكرش توو بندِ من بنده

از تموم آرزوهاي من/ دندون كرم خورده رُ كنده

قانعم به سهم كمم از/ دنيايي كه توش خط ‌خوردم

تموم كثافت زمين رُ من / ذره ذره با تو غلط ‌خوردم.

و دلم وا پس ِ تو شد

  در روزنامه‌اي كه نخواندمت و تو توش

   كنارتر از هميشه

    در بندِ همان گوشه‌ي دنج ِ هميشه تو توش 

     بوسه‌هاي 6 در 4 مي‌فرستي شايد برايم صبح ِ امروز كه نخواندمت

همين امروز كه

  پيدات كردم لايِ سبزي‌هايِ مادر

    به خودت مي‌پيچيدي كنار  ِ پيازچه سر و ته

       و بلاتكليف

         پاك مي‌كردي سبزي‌هايِ امروز را 

            و در زنبيلهاي ديگر و ديگر و ديگر و ديگر... كجا پيدات كنم؟ كجا؟

سرك به كدام خانه مي‌كشي همين امروز صبح كه هنوز ناهار نخورده‌اي؟

   چشمان مادر به در، پدر به در، من به در و تو در به در ِ كدام خانه پيدات كنم؟كجا؟

      از همان روز ِ ناهار كه نخوردي خوردي كتك

        ظرفهايِ سهم ِ تو در سينك گريه مي‌كنند و پدر هنوز

           در ستونِ گم شدگان

              مشخصاتِ معده‌ي گرسنه‌ي تو را مي‌دهد!

كنار  ِ آينه مونده از تو چيزايي/ يه شونه، گير ِسر دسبندِ مرواريد

يه جُف دس‌كش كنار  ِ شير ظرف‌شويي/ تموم  ِ روزُ نقطه نقطه مي‌باريد

چشام اينجا توو آينه داره مي‌خنده/ چشات اونجا توو آشپزخونه گريونه

صداي ِ ونگْ ونگِ بچه مي‌اومد/ يه عكس ِ بچه كه دَرداتُ مي‌دونه

يكي تو چارتا من مي‌ريزه رو ديوار/ يه خمپاره كه نعره مي‌زد از توو قاب

جنون چشمامُ تا سقطِ تو رد مي‌شه/ يه كابوس پـــرت مي‌شه از اتاق ِ خواب

 يه ضجه ساعتِ ميزي رو ديواره/ همونجا وقتِ رفتن رُ نشون مي‌ده

منُ حرفايي كه رو صورتت مونده/ تو دل بستي به اين نعشي كه جون مي‌ده

دوباره موج ِ من رو موج جنگ افتاد/ از عشق ِ من يه تركش رو تنت مونده

يه شونه، گير ِسر دسبندِ مرواريد/ كنار  ِ آينه بوي ِ پيرهنت مونده.

نشسته روبروي ِ در تو

   روي ِ كاناپه پاهاش

      درازي ِ ناخن ِ شصت بيرون زده جوراب

          بوي ِ گند ِ جوراب ، خفه از بس ِ كفش

              سيگارِ نه تكانده شده كه در جاسيگاري

                               يك پُك ِ ديگر مانده تا بتكان

دست به سيم به ديش بكوب كنترل از بس ِ Searching for signal

  دِ لامصَّب بپر، بپر بيرون از 42 اينچ مستندِ به علاوه‌ي 18

    اين كانال آن كانال كه نشد از بي اعصابيِ مجريِ ساعتِ 9

     كه تند تند فحش نثارِ اقشار  ِ مرفه، با غزلي پوپوليسم اخبار نشخوار مي‌كند :

    "كمي تا قسمتي ابري حول و حوشِ خانه‌ي سينما، يارانه‌ها در حساب فردا بگير

        حساب ارزي در طولِ تاريخ مي‌رسيم، اخت/لاس مي‌زنه با بيت‌المال،

                                  مفسد اقتصادي مي‌كشيم از حلقومش بيرون..."

به چپ به راست فرق چه مي كند

  زن وقتي تا نداري جوراب‌ها شسته نشسته در سينكِ ظرفشويي

   پخش و پلا ما تَرَكت در حمام از بس ِ كف

    گرايشِ فلسفه تا تارهاي بلندِ مويِ سفيدِ رويِ شانه تا فين‌هايِ گنده‌ي پر صدا

     تا قابهايِ كج و كوله تا آب خوردن با پارچ تا خريد با زيرشلواري ِ سر ِ كوچه!

        تا سفره با طرح ِ روزنامه‌ي صبح ِ امروز،

                   تا پوستِ تخمه در ليوان تي‌بگ در روشويي زن وقتي تا نداري...

"نيما" در ماهي‌تابه سير نمي‌رود معده

         "به كجايِ اين شبِ تيره..." زن وقتي تا نداري

سوزن  گير در گرامافون در "فرهاد" :

     "كوچه‌ها باريكن دكونا بسته..." باز تيغ و رگ و ريشه

             كه تف به اين رگ و ريشه نداري به اندازه‌ي تخم  ِ "گنجشككِ اشي‌مشي"!

همه چيز پخش و پلا خودت حواست جمع،

     زن وقتي تا نداري داري عاشق ِ دوباره مي‌شوي

      تا "بلند شو خودتُ جمع و جور كن مرد" تا وقتي زن داري!

رويِ كاناپه پاهات از درازيِ ناخن ِ شصت بيرون زده از بسِ گندِ جوراب زن وقتي تا نداري!

يه نفس فاصله مونده منُ از خودت نَرون

يه كمي حوصله كن يه لحظه هم شده بمون

اين همه راهُ واسه خاطر ِ تو دَويدمُ

توي ِ سرگيجي ِ جاده روي ِ خوش نديدمُ

آخه انصافه نمونيُ نپرسي حالمُ ؟

نصفه جونم بكني خط بزني خيالمُ ؟

بگي كم بودم برات تو خلوتِ ستاره‌ پوش

هي منُ جا مي‌ذاري اين آخريشَم باشه روش

من و تو انگاري حرفاي ِ همُ نمي‌خونيم

هر دومون مسافريمُ پيش ِ هم نمي‌مونيم

اينُ تو چِشات مي‌بينم مي‌دونم مي‌خواي بري

منُ دستِ كم گرفتي عشقمُ تو سَرسَري

اولِ دو راهيه بازم مي‌شي ازم جدا

دَس تكون مي‌دَم برات مي‌سپُرَمِت دستِ خدا.